Archive | Art – Kulture

Nderroi jete Drita Pelingu, Artiste e Merituar.

Është ndarë nga jeta sot 2 tetor në Tiranë, në banesën e saj, në moshën 87-vjeçare, një nga ikonat e teatrit shqiptar, Drita Pelingu “Artiste e Merituar”.

Prej gati një viti, aktorja Drita Pelingu, ka qenë e shtruar në spital, pasi u aksidentua.

 

Në plejadën e aktorëve që themeluan Teatrin Kombëtar, Drita Pelinku është një emër i pazëvendësueshëm. Drita Pelinku do të mbahet mend jo vetëm si aktore brilante, por edhe si grua e forte! Në karrierën e gjatë mbi gjashtë dekada krijimtaria e saj artistike është e larmishme dhe përfshin tri fusha: aktrimin, regjisurën dhe pedagogjinë.

Si aktore e teatrit dhe kinematografisë numëron mbi 100 role, ndër të cilët një pjesë e madhe janë kryerole femërore të dramaturgjisë kombëtare dhe botërore. Që nga viti 1976 ajo ishte një nga pedagoget e artit skenik dhe nga më të dashurat për breza të tërë aktorësh e studentësh në dekada.

Drita Pelingu lindur në qytetin e Vlorës në vitin 1926, filloi punën si aktore profesioniste në Teatrin Kombëtar në vitin 1946. Disa nga komeditë dhe dramat e para ku ajo ka interpretuar në teatrin shqiptar. “Rëshqitja”,, “I çuditëshmi”, “Zonja e Bujtinës”, “Gratë gazmore të Uindsorit”, “Artani”,”Arturo Ui” etj.

Në kinematografi ajo u shfaq fillimisht me një rol të vogël tek “Tana” (1958), e më pas tek “Njeriu me top”, “Kur hidheshin themelet”, ku interpreton rolin e Budës, “Vajzat me kordele të kuqe”, “Radiostacioni”, “Përtej mureve të gurta”, “Fjalë pa fund”, “Shpresa”, etj.

 

Për kontributet e saj të veçanta Drita Pelinkut iu akordua nga Presidenti i Republikës titulli “Mjeshtre e madhe”, “Çmimi i Karrierës” dhe gjithashtu titulli “Artiste e Merituar”, çmimi “Ismail Qemali”, ndërsa Bordi Drejtues i Institutit Amerikan të Biografive ka ka zgjedhur ndër 500 udhëheqësit më me influencë në botë. Së fundmi, qyteti i lindjes e ka çmuar si Qytetare Nderi të Vlorës dhe Presidenti i Republikës i ka akorduar titullin më të lartë “Nder i Kombit”.

Drita Pelingu u largua duke lenë edhe një vend tjetër bosh në gjerdanin e krijuesve të artit tonë teatral shqiptar.

 

Posted in Art - Kulture, ShqiperiaComments Off

Ndahet nga jeta aktori Minella Borova

Minella Borova ndërroi jetë në Buenos Ajres, Argjentinë, ku edhe jetonte prej disa vitesh.

Minella Borova lindi në vitin më 22 shkurt 1947 në Korçë. Kreu studimet e larta për aktor në Institutin e Lartë të Arteve në vitin 1969. Punoi ne teatrin “A.Z Cajupi” të Korçës deri në vitin 1979, më pas si pedagog i “Mjeshtërisë së aktorit” në Institutin e Lartë të Arteve, deri në vitin 1989 dhe si specialist i teatrit në Ministrinë e Kulturës, deri më 1991.Në vitin 1993 emigroi per gati 15 vjet në Argjentinë, për t’u rikthyer serish ne vitin 2006, ku edhe nisi punë si specialist i teatrit në Qendrën Ndërkombetare e Kulturës “Pjeter Arbnori”. Roli i tij i parë është ai i Lirimit në dramën “Njollat e murrme” (1969) te Minush Jeros me regji te Mihallaq Luarasit, me të cilin fitoi edhe çmim si “Aktor i ri”.  Ndër rolet më të realizuar të tij janë: Leka te “Të pamposhturit” e M. Jeros, 1970; Martini te “Mosha e bardhë” e Dritëro Agolli, 1972; Stenli Kor tek “Engjëjt e sketerrës” e George Bellak dhe Pol Kanten, 1972; mësuesi te “Plumbat e shkronjave” të Naum Priftit, 1974; hetuesi te “Qyteti i akuzuar” i Teodor Lacos, 1978; Vehapi te “Tri ditët e kiametit” e Luan Qafezezit, 1984; Raqi te “Mësuesi i letërsisë” i Ruzhdi Pulahes*, 1986 etj. Në vitin 2007 pas një ndërprejeje rreth 15 vjecare, luajti rolin e protagonistit në dramën “Duke pritur Hënën” e Karlos Maria Alsina.

Minella si aktor i filmit, ka realizuar figura të dimensioneve e karaktereve të ndryshme si tek “Udhëtim në pranverë”, “Rrugë të bardha”, “I treti”, “Pylli i lirisë”, “Rrethimi i vogël”  e  “Në fillim të verës”. Ai ka shkruar edhe mjaft artikuj kritikë per teatrin, sidomos në vitet 1980-1990.

Posted in Art - Kulture, ShqiperiaComments Off

Gazetaria shqiptare humbi Marash Hajatin

Është ndarë nga jeta në moshën 79-vjeçare gazetari i njohur Marash Hajati. Marashi lindi në vitin 1934 në qytetin e Shkodrës. Shkollën e mesme e kreu më 1952-shin në qytetin e lindjes. Nga viti 1952 e deri në vitin 1957, ndoqi studimet e larta në Universitetin e Petërburgut, në Fakultetin e Filologjisë, dega Gazetari. Punoi si redaktor në gazetën “Puna” e më pas, sekretar kolegjiumi i saj dhe instruktor për shtypin. Nga viti 1974 deri në vitin 1988 ka qenë Drejtor i Televizionit e që nga fillimet e viteve ’80 Drejtor i Përgjithshëm i Radiotelevizionit. Në vitet 1988-’90, Kryeredaktor i gazetës “Zëri i Popullit”. Për afro 14 vjet ka qenë Kryetar i Bashkimit të Gazetarëve të Shqipërisë. Përveç artikujve të shumtë në organet e shtypit, si dhe në Radiotelevizion, ai ka shkruar edhe dokumentarët, “Tërmeti tundi malet, por jo zemrat tona”, “Fitimtarë mbi tërmetin” (nderuar me Çmim Republike), “Bijtë e tokës sime” (krijime publicistike, 1982), “Dera e prapme e shtypit” (ngjarje e kujtime nga puna në shtyp e media, 1998), “Shqipëria në kapërcimin e shekullit” (analiza e komente, 1999), “Çanta me kontratë” (Poezi), “Tish Daija, i veçanti” (monografi, 2005), “Vite befasish” (kujtime), “Histori dhe Vizion Stefani & Co” (monografi), “Dritëro, kohës i falemi për këtë ditar” (kujtime, 2012).

Posted in Art - Kulture, ShqiperiaComments Off

Shuhet, skenografi e piktori i njohur Hysen Devolli

Është ndarë nga jeta “Piktori i merituar”, themeluesi i skenografisë shqiptare, Hysen Devolli. Ai lindi në Tiranë, më 11 gusht 1924, studioi në Bukuresht, në Akademinë e Arteve të Bukura “Nikolae Grigoresku” të Rumanisë, ku u diplomohet për Pikturë. Në vitin 1952, emërohet drejtor i Galerisë Kombëtare të Arteve dhe, më pas, drejton sektorin e skenografisë së Teatrit Popullor dhe të Teatrit të Operës e Baletit. Gjatë veprimtarisë së tij krijuese, ka realizuar me profesionalizëm të lartë rreth 300 punime në skenografi, ku përfshihen vepra të tilla si “Prefekti”, “Familja e peshkatarit”, “Mbreti Lir”, “Borana” “Traviata”, “Berberi Seviljes”, “Bernarda Alba” etj. Një krijimtari të pasur realizoi Hysen Devolli edhe në pikture, shumë nga keto vepra jane në fondin e Galerisë Kombëtare të Arteve. Ai ka dhene ndihmesen e tij artistike edhe ne filateline shqiptare, veçanërisht me portrete figurash të shquara, si dhe seti me kartëmonedhat shqiptare, të emetuara në vitin 1964. Për veprimtarinë e tij të gjatë 60-vjeçare, Hysen Devollit i janë akorduar një sërë titujsh, dekoratash e medaljesh, ai është përfshirë në Enciklopedinë botërore të skenografisë, që u botua vitin e kaluar në SHBA.

Posted in Art - Kulture, ShqiperiaComments Off

Bota humbi Damiano Damianin

Ndahet nga jeta Damiano Damiani, aktor, shkrimtar dhe regjisor ka ndërruar jetë mbrëmjen e së enjtes 7 mars 2013, në shtëpinë e tij në Romë. Damiano Damiani ka lindur ne Pasiano di Pordenone ne Friuli, me 23 korrik 1922. Ka mbaruar studimet per pikture ne Akademine Brera, ne Milano.

Me 1947 realizoi dokumentarin “La banda d’Affori”, dhe me pas ne 1954 “Le giostre” ku ishte skenarist dhe regjisor. Filmi i pare i tij me metrazh te gjate ku beri regjine ishte ne 1960, “Il rossetto”, per te vazhduar me pas me “Il delitto Matteotti”, “Perché si uccide un magistrato” , “Il sorriso del grande tentatore” ne 1973-74, “Goodbye e amen”, e “Io ho paura” ne 1977. E me vone nje nga punet e tij te medha ishte gjigandi televiziv “La piovra”, (Oktapodi- i transmetuar edhe ne Shqiperi si ne shumicen e vendeve te botes). Po ashtu edhe filmat kinematografike: La moglie più bella (1970) (Gruaja me e bukur), Confessioni di un Commissario di Polizia al Procuratore della Repubblica (1971) (Rrefimet e komisarit te policise), paten jehone edhe ne Shqiperi si ne shume vende te botes.

Filma te tjere te tij gjithashtu te suksesshem qe siguruan edhe cmime ne festivalet nderkombetare ishin: Pizza Connection (1985), La grande incognita (1986), L’inchiesta, 1986, Imago urbis (1987), Gioco al massacro (1989), Lenin: The Train (1990, TV), Il sole buio (1990), Uomo di rispetto (1992), L’angelo con la pistola (1992), Una bambina di troppo (1994, TV), Ama il tuo nemico (1999, TV). Alex l’ariete (2000), Ama il tuo nemico 2 (2001, TV), Un altro mondo è possibile, 2001), Assassini dei giorni di festa (2002). Pas ketij viti Damiano u tërhoq nga kinematografia, për t’iu përkushtuar pikturës.

Me vdekjen Damiano Damianit bota e kinemase humbi nje nga regjisoret e saj me te medhenj.

Posted in Art - Kulture, BotaComments Off

Nderron jete Roland Trebicka, aktori i njohur i komedise

Aktori i mirënjohur Roland Trebicka ka ndërruar jetë sot me 6 mars në moshën 66-vjeçare.

Roland Trebicka lindi në Korçë në vitin 1947. Karriera e Roland Trebickës si aktor fillon me rolin e Kostës, në filmin “Debatik”, më 1961. 

Në kohën e shërbimit ushtarak shërbeu si aktor në Estraden e Ushtarit. Ai interpretoi me aktore te tjere te cilet me vone do te beheshin te famshem ne fushen e humorit skenik dhe televiziv si Aleko Prodani, Koco Devole, Zef Deda, Sejfulla Myftari ( Cekja), Mehdi Maljak, Behar Mera etj. Ai filoi punë ne Teatrit Kombëtar më 1971 dhe punoi aty deri më 1999. Pas një përvoje tri vjeçare me kompaninë “Publimedia”, u kthye në Teatrin Kombëtar, ku vazhdoi deri ne fund te jetes.

Kulmin e suksesit në publik e arriti me rolin e Jovan Bregut në komedinë Pallati 176. Mjeshtria e tij në këtë rol ndikoi fort që komedia të thyejë të gjitha rekordet e mëparshme të shikueshmërisë. Edhe sot, me 500 shfaqje në shtatë vjet, me dhjetra transmetime TV dhe dhjetra mijë kopje videokasetash të shitura, “Jovan Bregu” është figura më popullore e humorit e skenës shqiptare, batutat e të cilit prej kohësh janë bërë pjesë e folklorit dhe zhargonit të sotëm.

Por rolet e Trebickës në teatër janë të shumtë. Shikuesit e kujtojnë me nostalgji në rolet e Xhenarinos tek “Magjia e madhe”, Zganarelit tek “Don Zhuani”, Hlestakovit tek “Inspektori” (“Revizori”)…. tek “Një burrë me trandafil”. Në vitin 2002, për rolin e Rojës tek “Mbreti po vdes”, Trebicka ishte kantidat për Çmimin “Aktori më i Mirë Mbështetës” në Festivalin Ndërkombëtar të Teatrit Eksperimental, në Kajro. Me sukses ka interpretuar edhe ne kinematografi.
Roland Trebicka, per punen me pasion e profesionalizem eshte nderuar me titullin Artist i Merituar.

Interpretime ne teater

2011 – Martesa e avokatit
2010 – Berberi i Seviljes
2009 – Te gjithë kanë huqe
2009 – Kohë për t‘u çmendur
1999 – Po vjen ai
1994 – 8 persona plus
1990 – Valsi i Titanikut
1985 – Pallati 176 (Jovan Bregu)

Interpretime në filma

2004 – Tifozët film TV
1984 – Endërr për një karrikë
1979 – Radiostacioni
1978 – Koncert në vitin 1936
1961 – Debatik

Posted in Art - Kulture, ShqiperiaComments Off

Interviste e Ismail Kadare per revisten LA REVUE

“Një sfinks në dimër” titullohet intervista ekskluzive e Kadaresë, dhënë revistës mujore La Revue, në numrin e shkurtit 2013.

intervistoi Frederic Ferney

Shkrimtari i rikthehet me një “sprovë letrare” historisë dhe mitologjisë së këtij vendi të vogël – antik, i trazuar, i harruar nga Europa – që është i tiji: Shqipëria. Për të thuhet se është krenar, i zymtë, lunatik, i humb durimi me budallenjtë. Nuk gënjejnë. Ismail Kadare di edhe të jetë i ngrohtë, i gëzuar, ironik e i këndshëm. Është shpifur rreth tij për një kohë të gjatë, jashtë dhe brenda vendit të tij, është akuzuar dikur (ndonjëherë nga të njëjtët!) për “modernizëm”, për “antisocializëm” dhe pastaj për “nacionalizëm”. Ai u ka ikur gjithmonë kategorive ku e vendosnin. As shkrimtar zyrtar, as disident, sot ai u ka mbyllur gojën të gjithë përndjekësve të tij. Në krah të Philip Roth ose Haruki Murakami në listën e shkrimtarëve kandidatë për ‘Nobel’, Ismail Kadare, 77 vjeç, mbetet një autor i paklasifikueshëm dhe enigmatik. Është një bir Homeri që ka shkruar Iliadën  me bojën e Orwell ose Huxley. Vepra e tij – madhështore, paralajmëruese, muzgore, flet për të. Më tepër se 100 libra, ndër të cilët rreth 40 të botuar në frëngjisht – një Komedi Hyjnore në erën e stalinizmit.

Thoni Shqipëri dhe mendja ju shkon menjëherë te “Kadare”; shohim të valëvitet shqiponja me dy koka, emblema kombëtare ndërmjet djallit (Enver Hoxha) dhe ikonës (Nënë Tereza). Kadare ka mishëruar, dhe kjo ndonjëherë kundër dëshirës së tij, ndjenjën e fajit të Shqipërisë, skllave dhe zonjë në të njëjtën kohë; Koha nuk i ndan të gjallët nga të vdekurit. Historia është populluar nga fantazma dhe nga krime që i rivizitojnë njerëzit: udhëtohet ndërmjet qiellit dhe tokës – madje dhe nën tokë, sikur Zhyl Verni të kishte njohur Plutonin.

Gjithçka fillon nën shi dhe në baltë, gjithçka përfundon me erën, në një vjeshtë të përjetshme, a thua autori u mohon heronjve të tij ëmbëlsinë e një vere. Libri i tij i ri (Mosmarrëveshja, La discorde në frëngjisht, botimet Fayard), është një ese njëherazi kritike dhe satirike, ku ai na rrëfen peripecitë e një kombi të përçmuar nga Europa: Shqipëria. Me këtë rast, ai na priti në shtëpinë e tij, në Quartier Latin, ku jeton që prej vitit 1990.

Frederic Ferney: Si mund të jesh shqiptar?

Ismail Kadare: Sa për këtë, edhe unë vras mendjen! E dini se çfarë shkruante në shekullin II një autor latin, në Nuits attiques: “Në fund të botës, ndodhet një vend i quajtur Shqipëri, ku lindin burra të cilëve u zbardhen flokët që fëmijë dhe që shohin më mirë natën se ditën…”

 Frederic Ferney: Nuk është shumë e gëzueshme…

Ismail Kadare: Çfarë  t’i bësh fatit, atje u linda!

 Frederic Ferney: Ju vetë thoni për Shqipërinë: “Është një vend heroiko-absurd”

Ismail Kadare: Dhe përsëri jam treguar modest! Shqiptarët i janë nënshtruar zgjedhës turke dhe gjuha e tyre kombëtare ka qenë e ndaluar për 5 shekuj. Gjatë shekullit XX, ata përjetuan, njëra pas tjetrës, republikën, monarkinë, pushtimin hitlero-musolinian, komunizmin stalinist dhe maoist – një nga më të këqijtë që ka ekzistuar ndonjëherë. Shqipëria është një vend me histori të gjatë dhe tradita; qoftë brenda vendit, qoftë  me pushtuesit tanë apo me fqinjët që kanë dashur të sillen si të tillë, përballjet për pikëpamjet janë zgjidhur, për një kohë të gjatë, me armë dhe me kufoma të dergjura anëve të ndonjë lumi!

Frederic Ferney: Nga e ka origjinën urrejtja shekullore e serbëve dhe shqiptarëve?

Ismail Kadare: Ah, kjo… fillon që në shekullin VIII dhe IX, kur pushtuesit sllavë, të ardhur nga stepat e Uraleve, ushtruan mbi shqiptarët një trysni që tkurri territoret e tyre. Pati luftëra pa fund. Sllavët pushtuan përkohësisht Kosovën dhe një pjesë të Shqipërisë, pa arritur ta shkatërrojnë këtë vend të vogël që i ndan nga Adriatiku. Gjatë Luftës së Dytë Botërore, gjermanët çuditërisht donin të bënin për vete shqiptarët dhe, akoma më e çuditshme, i  klasifikuan ndër “racat superiore”. Ata donin që shqiptarët të kishin nën Rajhun e tretë, të njëjtin pozicion si nën Perandorinë Otomane. Ata bashkuan Kosovën me Shqipërinë. Nuk është nevoja t’ua them se nuk na leverdis t’ia dimë për nder Hitlerit këtë bashkim të përkohshëm. 

Historia e Shqipërisë është e mbrujtur me aleanca të tradhtuara, me pashallarë me koka të prera, me kalorës mizorë, me masakra, me mesha. Çfarë thesari për një autor romanesh!

Ndikimi i Perandorisë Otomane në Shqipëri është i pamatshëm, është një trashëgimi tragjike, groteske, burokratike, që at’herë totalitare, që ka rënduar mbi ndërgjegjet dhe ka ravijëzuar mentalitetet më fort se komunizmi. E dini, ka ende nostalgjikë për gjumin e thellë turk! Por, e vërtetë, është një rezervuar mitesh, heronjsh, tradhtarësh. Një thesar për letërsinë shqiptare që kumbon nga thirrjet dhe betimet për besnikëri ndaj Nënës Shqipëri, nga premtimet e ujitjes së saj me gjak, nga këngë të pasionuara ku ëndërrohet çlodhja mbi gjirin e saj. Por të gjitha këto himne të zjarrta, thjesht maskojnë realitetin: robërimin, diasporën, mërgimin.

Frederic Ferney: Kjo është e kaluara…

Ismail Kadare: Posi, vetëm me fjalë! Në shqip, numërojmë nga 2 në 5 në latinisht, më pas në turqisht, më pas në sllavisht, por shifra “1” thuhet njëlloj si para tre mijë vjetësh. Është një gjuhë më e vjetër se gjuha e Homerit. Si mund ta harrojmë të kaluarën? Ajo që europianët kanë harruar, është se Shqipëria është një zgjatim mitologjik i Romës dhe Greqisë.

Frederic Ferney: Sot Shqipëria është një republikë parlamentare demokratike dhe përfaqësuese që aspiron të pranohet në Bashkimin Europian, apo jo?

Ismail Kadare: Le të themi: një republikë e ngatërruar dhe e korruptuar, që ëndërron Europën, por që, për fat të keq, komuniteti europian nuk ka pikën e dëshirës për ta pritur krahë hapur.

Frederic Ferney: Përse ky rikthim i përjetshëm tek e kaluara, kur ajo është e dhimbshme, ky trazim i hirit, ky lëndim i plagëve të vjetra? Është mazokist shqiptari?

Ismail Kadare: Po.Popujt, nëse refuzojnë të gënjejnë veten, duhet të jenë të aftë për një ekzaminim të tillë. Ju mund të më thoni: është si të zbresësh në fund të një shpelle  të mbushur me skelete dhe flamuj të rreckosur, me armë të ndryshkura, me gazeta të vjetra të mbajtura nga spektrat. Po, objekte të panevojshme dhe që u përkasin legjendave, por që i duhen të vërtetës. Është pikërisht kjo që quajmë histori ose destin. Kësaj s’ke çfarë t’i bësh.

Frederic Ferney: Si do t’i përgjigjeshit ju atyre që mendojnë se kombi është vetëm një mbijetesë barbare?
Ismail Kadare: Ne kemi njohur shumë versione mitologjike dhe të njëpasnjëshme të kombit: feudal, republikan, perandorak, komunist. Është gjithmonë një ndërtim. Dhe një mister. Në Ballkan është thirrja e gjakut. Është Lufta e Trojës. Edhe te ju (në Francë), çështja e identitetit kombëtar ngjall akoma debate pasionante,  ngjall “mosmarrëveshje”. E pamë shumë mirë gjatë presidencës së Nicolas Sarkozy, në një vend si Franca, që e mban veten demokratik, europian, universalist. Shmangia e këtyre pyetjeve është e rrezikshme, edhe nëse ato bëhen  nga njerëz idhnakë dhe antipatikë, të nisur nga prapamendime kobzeza.

Frederic Ferney: Kush  është ky Skënderbeu që e kërkojnë shumë vende si hero kombëtar dhe që ka ngjallur kaq shumë grindje?
Ismail Kadare: Është pak si Karli i Madh ose Rolandi për ju. Do të më duheshin orë të tëra për të shpjeguar arsyet e qarta ose të errëta të grindjes për këtë përkatësi të lashtë ndërmjet serbëve dhe shqiptarëve. Druaj se, për një francez do të jetë po aq e paqartë sa luftërat Pikrokroline te Rabelais, ose grindjet midis Gelfëve dhe Gibelinëve te Dante. Për shembull, në vitin 1999, gjatë luftës në Kosovë, mbajta një ditar (i botuar me titullin Ra ky mort e u pamë, botimet Fayard). Gjithçka filloi nga një shkrim në Le Courrier International, që i dha shkas një polemike të egër në faqet e periodikut nju-jorkez Illyria. Titulli i tij ishte: “Nëna e Skënderbeut ishte sllave”. Ju vjen për të qeshur? Kaq mjaftoi për t’i çmendur njerëzit dhe për t’u trajtuar, reciprokisht, si tradhtarë dhe fashistë. Në atë kohë, ishte kulmi i fushatës së bombardimeve të NATO-s mbi Serbi. Natyrisht, faturën e paguan shqiptarët e Kosovës. Hakmarrja serbe është e papërfytyrueshme: foshnja të shkuara në thikë, gra të përdhunuara, shtëpi të djegura, dëbime masive. Një makth!

Frederic Ferney: Pse serbët treguan kaq tërbim kundër Kosovës?
Ismail Kadare: Pa dyshim, ata donin të hakmerreshin ndaj dënimit të Europës dhe Aleancës Atlantike. Argumenti më i vjetër  i propagandës së tyre është se Kosova qenka djepi historik i Serbisë dhe “serbizmit”.

Frederic Ferney: Po si qëndron puna?
Ismail Kadare: Është një përrallë që rrëfehet për të përkundur budallenjtë. Për ta, Kosova është shpirti i pavdekshëm  dhe origjina e Serbisë! Për ta, është lugthi ku filloi gjithçka dhe ku do të përfundojë gjithçka; është një kauzë e shenjtë, gjë që, sipas tyre, justifikon kryqëzatat dhe spastrimin etnik. Kosova qenka serbe jo vetëm prej varrezave, manastireve, fshatrave, por për më tepër, Skënderbeu, heroi kombëtar i shqiptarëve, qenka edhe ai serb!

Më kujtohet në atë kohë, shkrimtari dhe ministri i Punëve të Jashtme të Serbisë, Vuk Draskoviç, më akuzoi se u isha dorëzuar mirazheve të nacionalizmit shqiptar. Sipas tij, ishte e thjeshtë, unë isha në kampin e atyre që kishin vrarë Arkimedin, kishin djegur Xhordano Brunon dhe torturuar Tommaso Campanella, gjë që, edhe ju e kuptoni, është shumë e tepruar!

Frederic Ferney: Kur lexon librat tuaj, historia e Shqipërisë është e mbushur me fantazma, me të rikthyer prej botës tjetër, që në të vërtetë nuk janë larguar kurrë. Po ju, ku e vendosni veten? Cili është vendi juaj?
Ismail Kadare: Për një kohë të gjatë, për perëndimorët, fakti që kisha jetuar në Lindje, në epokën komuniste, më jepte menjëherë rolin e shkrimtarit zyrtar ose disident. Unë vendosem gjetkë. Do t’ju rrëfej një të fshehtë: unë jetoj në një planet tjetër… Kam njohur “shpirtrat e vdekur” para se të lexoja Gogolin. Nuk më është dashur të shpik në romanet e mi një konte imagjinare, Yoknapatawpha, si ka bërë Faulkner. Në një farë mënyre, unë nuk jam larguar kurrë nga Gjirokastra, qyteti im i lindjes. Në një farë mënyre dhe cilidoqoftë emri i saj, është gjithmonë “kryeqyteti i Perandorisë”, ka vetëm një lumë, Ullana, dhe vetëm një urë: ajo me tri harqe, e kuptoni besoj. Edhe kur jam në Kinë!

Frederic Ferney: Pikërisht, ju e keni lexuar Makbethin kur ishit ende fëmijë, tiranët, kështjellat, mjegullat, vrasjet, fantazmat. A thua gjithçka filloi prej këtej, dhe  me këto tema dhe me këto klima shekspiriane, ju keni shkruar njëqind libra!
Ismail Kadare: Madje e kopjova fjalë për fjalë në një fletore, pa e kuptuar se çfarë bëja. Isha 11 vjeç. Nuk e kisha idenë e Shekspirit, as të tragjedisë. Madje, as nuk dija se ç’ishte leximi ose shkrimi i një libri. E kisha gjetur atë gjë në bibliotekën e gjyshes sime – në shtëpinë e prindërve nuk kishim libra.

Ne banonim në një shtëpi të madhe, me gjithë të ardhurat modeste të prindërve. Kishte gjithë ato dhoma bosh, të braktisura, dhe që unë i mbushja me imagjinatën time. Nuk janë shtëpitë të pushtuara nga të përtejmit, por njerëzit.

Frederic Ferney: Në veprën tuaj, gjithçka është fabul dhe alegori. Ju jeni një rrëfenjatregues…
Ismail Kadare: Po, kështu thonë. Është deri diku një komoditet gazetarësh, një klishe. Gjithashtu, më pyesin shpesh për ndikimin e traditës gojore në romanet e mi. Por meqë jam nga Ballkani, duhet të jem medoemos një farë rapsodi, apo jo?

Ajo çka shkruaj është shumë larg realitetit, por, sigurisht gjithçka varet nga ajo se çfarë quajmë realitet. Krijimi letrar është një proces kompleks për të cilin thuhen broçkulla që unë nuk i pranoj. Ajo që ke përjetuar vetë është njëkohësisht një rrugë dhe një pengesë, elementet autobiografike i japin shtysë frymëzimit dhe në të njëjtën kohë e frenojnë.

Mekanizmat e fiksionit janë të çuditshëm. Dhe të pabesa. Kështu që nuk është për t’u çuditur që të duket gjurma e peizazheve të fëmijërisë sime, aty-këtu shpate të shkreta dhe malore, por kush e di nëse, në të vërtetë, nuk jam frymëzuar nga leximi i Servantesit? Më kanë vënë në dukje praninë e shpeshtë të disa motiveve në romanet e mi, shiu, i ftohti, bryma. E keni vënë re që nuk përkon plotësisht me klimën e Shqipërisë.

Frederic Ferney: Metaforë e stalinizmit?
Ismail Kadare: Jo, vetëm një kundërshti meteorologjike. Në kohën e komunizmit, shkrimtarët flisnin vetëm për diellin dhe qiellin blu, at’herë…

Frederic Ferney: Nuk keni dyshuar kurrë që jeni shkrimtar?
Ismail Kadare: Kur isha student në Institutin ‘Gorki’, në Moskë, aty nga mesi i viteve ’50, më vinte pak turp t’u thosha vajzave që u vija rrotull se isha shkrimtar. Shkrimtarët e njohur sovjetikë kishin pamje burokrati, me bark të dalë. Nuk ishte as erotike, as romantike!

Frederic Ferney: Ju keni njohur suksesin shumë herët me romanin Gjenerali i ushtrisë së vdekur botuar në vitin 1963. Jeni prej një kohe të gjatë në listën e shkrimtarëve të mëdhenj kandidatë për çmimin ‘Nobel’. Fama është e rëndë apo e lehtë par t’u mbajtur?
Ismail Kadare: Kjo më sjell ndërmend kalcunias të stërgjyshit…

Frederic Ferney: Më falni?
Ismail Kadare: Kalcunias ishin si punë çorape që vishnin burrat dikur. Kur botova vargjet e para, mikesha të gjyshes sime, thoshin: do të bëhet i famshëm, ky vocërrak, si Ismail Kadare – stërgjyshi të cilit i kam trashëguar emrin. Ky kishte fituar famë një Gjirokastër për elegancën e tij, aq sa një këngë e kohës i lavdëronte kalcunias të Ismailit, ndër gjërat që mund të bëjnë një njeri të lumtur, si sarajet e vezirit, kopshti i Cela Kaili, gratë e Dank Bakir, ose kënga e Bilbilit.

Frederic Ferney: Pasi pësuat censurën dhe terrorin komunist, a mendoni ju se demokracia, barazia e kushteve, reale ose imagjinare, është një kërcënim për letërsinë, siç besonin Alexis de Tocqueville ose Henry James ?
Ismail Kadare: Shoqëritë tona kanë prirjen të përçmojnë enigmën, misterin, të mohojnë kompleksitetin e gjërave. Mendohet se ka një shpjegim për gjithçka, ka një shkak, për shembull ekonomik ose sociologjik. Unë nuk besoj asgjë nga këto.

Nuk është liria ajo që bën të mundur letërsinë, por letërsia që mundëson lirinë. Në të gjitha rastet, shkrimtari është atje për të marrë goditjet, si boksier. Ai është i dobët dhe në të njëjtën kohë, i paprekshëm. Ndonjëherë, ai arrin pavdekësinë me anë të vdekjeve të njëpasnjëshme.

Frederic Ferney: A duhet besuar në veçantësinë e totalitarzimit, ashtu si e njohëm gjatë shekullit XX?
Ismail Kadare: Format e terrorit mund të ndryshojnë nga njëra epokë në tjetrën, por seç ka një diçka të pandryshueshme. Komplotet, proceset e sajuara, krimet politike, madhështia e Shtetit, nuk kanë qenë shpikje komuniste. Për aq sa di unë. Agamemnoni që flijoi të bijën nuk ishte komunist. As ideja e sakrifikimit në emër të Partisë, ose Atdheut ose të Perëndive nuk më duket shumë e re. Në të gjitha kohërat, shkrimtarët janë persekutuar. Egjipti i faraonëve ose Kina kanë njohur gjithashtu pushtete që shkatërronin trupat dhe sfilitnin shpirtrat me punë të detyruar.

Ajo çka unë besoj ose dua të besoj, është se frika që ndien tirani është gjithmonë më e fortë se ajo që ngjall.

Marre nga www.mapo.al
Përktheu: Blerta Hyska.

Posted in Art - Kulture, Bota, ShqiperiaComments Off

Filloi transmetimet televizioni i parë Ultra HD për Evropën

Eutelsat Communications ka lançuar kanalin e parë Ultra HD në Evropë më datën 8 janar.

Ai transmeton përmes satelitit në rezolucion 3,840 x 2,160 (4K) në 50 frames per second.

Transmetimet janë në formatin MPEG-4, realizohen me ndihmën e kompresimit të videos nga ofruesi i zgjidhjeve ATEME si dhe transmetohet në 40 Mbps.

Kjo sasi është mbi dyfishin e gjerësisë së bandës që përdoret nga pjesa më e madhe e trasmetuesve por nuk tregon domosdoshmërisht të ardhmen e përdorimit për transmetime të tilla Ultra HD, pasi pritet që ato të përdorin një kodeks më efiçent HEVC. Ky i fundit varet nga hapësira e ngjyrave dhe faktorë të tjerë.

Faktikisht, të paktë janë konsumatorët që do të përfitojnë nga kjo teknologji, pasi edhe numri i televizorëve jashtëzakonisht të shtrenjtë Ultra HD kufizohet në tre.

marre nga: PCWorld Albanian

Posted in Art - Kulture, Bota, Shkence - TeknologjiComments Off

Lamtumire Newsweek, miresevjen Newsweek Global

Gazeta e madhe Amerikane Newsweek qe publikohet ne New York qe nga viti 1933, sot publikoi numrin e saj te fundit.
Newsweek u publikua per here te pare ne 1933 nga Thomas J.C. Marttyn. Data e pare e daljes se saj ka qene 17 shkurt 1933.
Atu punuan me pasion dhe kontribuan: Paul Begala, Peter Beinart, Eleanor Clift, Niall Ferguson, Fareed Zakaria, Mark Whitaker, David Frum, Robin Givhan, Michelle Goldberg, Henry Hazlitt, Howard Kurtz,Eli Lake, Andrew Sullivan, Michael Tomasky, George Will etj. qe me punen e tyre i dhane jete ngjarjeve dhe problemeve te vendit, qe nga Lufta e Dyte Boterore, problemet ekonomike, lufta e ftohte e deri tek skandali Lewinsky, Guantánamo Bay, planet e luftes ne Irak etj.
Qe sot gazeta e madhe do te dale vetem ne versionin online me titullin “Newsweek Global”

Posted in Art - Kulture, BotaComments Off

Vdes aksidentalisht poeti dhe perkthyesi i njohur Perikli Jorgoni

Vdiq me dt 12 dhjetor poeti dhe perkthyesi i njohur Perikli Jorgoni
Perikli Jorgoni lindi me 15 gusht 1936 ne Tirane, ku kreu edhe shkollen e larte. Punoi si mesues, gazetar dhe me vone redaktor ne shtepine botuese “Naim Frasheri”
Ai eshte shume i njohur si perkthyes i shume kryeveprave te letersise boterore dhe autor  i disa librave me poezi.
Jorgoni humbi jeten aksidentalisht ngaqe u godit nga nje makine ndersa po shkonte ne shtepine e tij ne Plazh Durres.

Posted in Art - Kulture, ShqiperiaComments Off

Advert

Archives